MeM

Jan Rohlf

[Een meme is een informatiepatroon dat in zichzelf de wet bevat die de verspreiding ervan regelt; een geheel van ideeën dat zich, zodra het wordt ontcijferd, als een e-virus via het datanetwerk verspreidt.]

„Hightechproducten zijn te kwetsbaar voor deze wereld“ … ze lopen gevaar in de menselijke wereld, de wereld van vocht, vuil en ruwheid, en vinden alleen hun weg uit de ultrasteriele, droge elektronische laboratoria in behuizingen van de allerhoogste kwaliteit, die hun delicate binnenwerk beschermen.
De complexe relatie tussen wetware/biomassa en elektronische technologie speelt zich uitsluitend af op beschermende behuizingen, op allegorische oppervlakken, waarop zich die subtiele economie van ontcijfering, participatie en verlangen ontvouwt. In de mate waarin elektronische apparaten en die zekere vloeiendheid op de gebruikersinterfaces van de mediawereld de de facto norm van het moderne leven zijn geworden, in die mate hebben de materialen en het ontwerp van deze apparaten al lang een fetisjistisch karakter gekregen. Net als pornografie bindt de technologische eenheid de gebruiker aan zichzelf en dwingt hem of haar om aan de buitenkant te blijven, terwijl de elektronische processen binnenin worden waargenomen als onaanraakbaar en onontcijferbaar – als het existentiële mysterie van een buitenaardse bestaansvorm.

Met de installatie MeM zet Jan Rohlf zijn experimentele opstellingen voort – die zich bevinden tussen bevestiging en analyse – die gewijd zijn aan het onvermijdelijke en dwangmatige mysterie van de moderne alledaagse technologie en de culturele interpretatie ervan in de wereld van de consumptiegoederen en het werk. In Rohlfs hybride constellaties ontstaat dat onzichtbare web van wederzijdse verstrengeling tussen de klassieke bipolariteit van het organische en het technische; aan de horizon doemt de erotisch dreigende figuur van de cyborg op, de onherroepelijke versmelting van mens en technologie, van gedachte en bit.

‘M’ – in de eerste ruimte van de galerie – staat op polyamide wieltjes en bestaat uit een roestvrijstalen frame van ongeveer 1 meter hoog, waarop een glazen vitrine een kleine reeks lampjes beschermt tegen de vochtige adem van de toeschouwers. De lampjes steken als tarwestengels uit een groenachtig glinsterende siliconenvoet en onthullen een verward netwerk van draden onder de vitrine. Een display toont de temperatuur, druk en luchtvochtigheid van de hermetisch afgesloten ‘biotechnologische’ bol. In de tweede zaal hangen digitale prints. Dit zijn tekeningen waarin iconen van hightechproducten en de geslachtsloze schematische afbeeldingen van hun gebruikers verschijnen als functionele eenheden van de moderne arbeidswereld, gekenmerkt door wederzijdse tedere zorg …